20 stycznia Dzień Bigosu

„W kociołkach bigos grzano; w słowach wydać trudno bigosu smak przedziwny, kolor i woń cudną”.
”Pan Tadeusz” Adama Mickiewicza

Bigos to jedno z najbardziej rozpoznawalnych, tradycyjnych dań kuchni polskiej, białoruskiej i litewskiej. Siedemnastowieczny bigos był potrawą z siekanego mięsa, ryb lub nawet raków
z dodatkiem cytryn, limonek i octu winnego. W XVIII wieku zaczęto zastępować drogie składniki kapustą kiszoną, stąd nazywano go „bigosem z kapustą”. W XIX wieku proporcje mięsa do kapusty zmieniły się i w ten sposób powstał współczesny bigos.

Istnieje wiele sposobów przygotowywania bigosu i jego odmian. Wszystkie opierają się na tych samych, zasadniczych składnikach, różniąc się jedynie niektórymi dodatkami i kolejnością ich dodawania. Są to drobno szatkowana kapusta kiszona, kapusta świeża, różne gatunki mięsa i wędlin, suszone grzyby, suszone śliwki, cebula i przyprawy.

Całość należy dusić najlepiej kilka dni. Potrawa po przyrządzeniu powinna mieć gęstą konsystencję, ciemnobrązowy kolor
i pikantny, lekko kwaskowo-słodkawy smak i mieć silną woń wędzonki, śliwek i ewentualnie dziczyzny. W czasie duszenia można podlewać wytrawnym czerwonym winem, co bardzo podnosi smak bigosu.

Smak bigosu zależy w dużym stopniu od ilości, jakości
i różnorodności gatunków dodanych mięs i wędlin.
W staropolskiej kuchni zużywano do bigosu pozostałe resztki szlachetnych pieczeni i wędlin, które bardzo podnosiły smak potrawy i przyrządzano go zawsze bez zasmażki.
Niektórzy dodają też do bigosu koncentrat pomidorowy (nieznany w kuchni staropolskiej) oraz zioła: kminek, majeranek, ziele angielskie. Zgodne z tradycją jest dodanie powideł śliwkowych. Według wielu przepisów mięsa powinno być wagowo tyle samo, co kapusty.

Na tę smakowitą potrawę kuchni staropolskiej można znaleźć wiele przepisów. Zapraszamy do skorzystania z bibliotecznych książek kucharskich.

Halina Jasnosz

Dzień Bigosu